عصیان

هنر یعنی این

2012-02-08T19:11:00.001+07:00

یک شب نصرت رحمانی وارد کافه نادری شد و به اخوان ثالث گفت: من همین حالا سی تومن پول احتیاج دارم . اخوان جواب داد : من پولم کجا بود ؟ بروخدا روزی ات را جای دیگری حواله کند. نصرت رحمانی رفت و بعد از مدتی بر گشت و بیستتومان پول و یک خودکار به اخوان داد.

اخوان گفت این پول چیه ؟ تو که پول نداشتی . نصرت رحمانی گفت: از دم در ؛ پالتوی تو رو ورداشتم بردم پنجاه تومن فروختم. چون بیش از سی تومن لازمنداشتم؛ بگیر ؛ این بیست تومن هم بقیه پولت ! ضمنا، این خودکار هم توی پالتوت بود.

دوستی یعنی این

2012-02-07T19:13:00.000+07:00

یک شب که باران شدیدی میبارید پرویز شاپور از شاملو پرسید: چرا اینقدر عجله داری ؟ شاملو گفت : می ترسم به آخرین اتوبوس نرسم . پرویز شاپورگفت : من میرسونمت . شاملو پرسید : مگه ماشین داری ؟ شاپور گفت: نه! اما چتر دارم .

انسانِ عاشق

2012-01-20T20:36:00.000+07:00

پنهان از چشم من

یادگار مادر رفته ات را می فروشی

برای ماندن مادر در حال رفتن من

تا خجل باشد همیشه

بزرگی کلام من در ستایش عشق

در برابر کوچکی قلب از جا کنده ی شده ی تو

برایبخشش

21 دی 1390
00.30

عنوان این نوشته شرم من است

2011-11-01T01:54:00.000+07:00

شانه های خمیدهات تکیه گاه عصائیست

که گره خورده استبر هفت بادکنک بی ارزش

که شاید با شوقپرواز در کودکی

پول خردی شوندبرای لقمه ای نان

...

***

تصویر ات را برقلب و ذهنم حک می کنم

تا بستایم سرسختیاراده ات را برای زنده نگاه داشتن انسان

هر چند که بهایزنده نگاه داشتن انسان، گاه

مرگِ "زیستن" باشد

و این امید درهیچ مبارزی نمیرد

که عاقبت روزیزندگی خواهند کرد همه انسان ها.

آنان که تولیدکنندهی فقر اند

تهمت می زنند بهما ؛

که پرستنده ی فقریم

می خندند به ماکه می خواهیم

_ جهانی بسازیم که هر کس به اندازهی توان اش کار کند

و به اندازه ی نیاز اش بردارد_

آنها می گویندکه هرگز انسانها نخواهند پذیرفت چنین رویایی را

و ما می خندیمبه آنان که نمی دانند

تنها "انسان"می تواند بسازد چنین دنیایی را.

آنها می گویندکه تو با آنها برابری

برای رقابت دربورس

در سفته بازی

در رقابت با کمپانیهای بزرگ

تا اگر بخت باتو یار باشد

یکی باشی از یکمیلیون

که توانایی بهرهکشی از انسانهای دیگر را داشته باشی

اما آنها نمی دانندکه پول فروش شناسنامه ات برای تو،

یک هفته نان بوده است

و حق رای ات رایکجا در اولین مزایده فروخته ای.

***

کمرت خمیده است

خمیده تر از گردیزمین

بر عصایت گره زدهای هفت بادکنک رنگی را

رنگارنگ تر ازهفت رنگی این دنیا

اما نگاهت به زمیناست

به خاک

که "خاکی" است

و زیر هر پایی،یکی ست

و "چشم ازآسمان گرفته ای

که وحی از زمینمی رسد."

پیرمرد می گوید:

زندگی ما اندیشههای ما را می سازد

نه اندیشه هایما زندگی ما را!

و زندگیِ تو، پشتخمیده ی توست

که نگاهت را ازآسمان به زمین کشانده

که عشق از زمینمی روید

که نان از زمینمی روید

که هستی با خاکآغاز می شود

و زندگی در خاکپایان می گیرد.

دنیا را چنان بهلجن کشده اند

که روکشِ نانِتو

_ اگر باشد_

خون است.

و روکش بستنی آنها

_که همیشه هست_

طلاست!

مغزهایی ساختهاند سرشار از سکس و حسرت

و قلبها را عبادتگاهخدایان ترس و عادت

آنچه موجود استچنین حق است:

آن که خود چیزی ندارد، سربازِ مسکینِ سرسپرده ی آنان است که همه چیز دارند.

در سفره ی آنانکه نانِ برابر می خواهند

رای های باطل را قسمت می کنند

و در دستان خود

نوبت پاسبانی را.

و تو آزادی

_ آزادی که کار کنی و گرسنه باشی

_ آزادی که دزدانِ نانت و پاسبانانشانرا انتخاب کنی.

و تا زنده ای

باز باید با دستبی رمق ات به شیشه ی ماشین ها بکوبی

به امید آنکه درماشین کودکی باشد

_که به جای لباس سوپر من و اسپایدرمن

_به جای سی دی بازی های کامپوتری

_به جای عکس فهرمانان کشتی کژ

هنوز نگاه کردنبه آسمان را دوست داشته باشد

و در رویای رسیدنبه ستاره ای چشمک زن

بادکنک هایت رابرای پرواز بخواهد

تا تو نانی داشتهباشی

و شبها قبل ازآن که از خستگیِ راه رفتن، بیهوش شوی

فکر کنی که چرادر این جهان

مردمانی از کودکیتا مرگ کار می کنند

اما همیشه گرسنهاند

و مردمانی از کودکیتا مرگ بیکاره اند

اما مدفوعِ شکمهایسیرشان را

با طلا تزئین می کنند.

اشعار انقلابیون گمنام 68 فرانسه _ 4

2011-10-27T20:25:00.000+07:00

دود غلیظ را دیدم

در ساعت ناگزیر

خفقان بلندگوها

خرد شدن، کتک خوردن، دفن شدن

طناب های افترا را دیدم

پای چوبه های دار

گرد و خاک، سیاهی فریاد

مرد نامرئی را دیدم

که خودش را می زدود.

با اینهمه

قدرت صدا را دیدم

داغی قدم ها بر راه

خاکستر روفته

مهر

طغیان

و چهره ی آرام عشق را دیدم.

ارتش گرسنگي راه مي رود

2011-10-27T17:43:00.000+07:00

ارتش گرسنگي راه مي رود
راه ميرود تا دلي از عزاي نان درآورد
تا دلي از عزاي گوشت درآورد
... تا دلي از عزاي كتاب درآورد
تا دلي از عزاي آزادي در آورد.
راه مي رود، پل ها را در مي نوردد، چون دم شمشير مي برد
را مي رود، در هاي آهنين را مي درد، حصار دژها را واژگون مي كند
پاي در خون راه مي رود.
ارتش گرسنگي راه مي رود
با گام هاي تندر
با سرودهاي آتش
با اميد به بيرق شعله شكلش
با اميد به اميد.
ارتش گرسنگي راه مي رود
شهر ها را به دوش مي كشد
با كوچه ها و خانه هاي تاريك شان
دودكش هاي كارخانه ها را به دوش مي كشد
و خستگي بي پايان خروجي كارخانه ها را.
ارتش گرسنگي راه مي رود
به دنبال خويش مي كشد و مي برد
راسته هاي زاغه نشينان را
و آنان را كه مي ميرند بدون مشت خاكي بر اين خاك نا متناهي.
ارتش گرسنگي راه مي رود
راه مي رود تا گرسنگان را نان دهد.
تا آزادي دهد بدانها كه ندارند
پاي در خون راه مي رود.

ناظم حكمت

اشعار انقلابیون گمنام می 68 فرانسه _3

2011-10-26T05:06:00.000+07:00

وقتی همه چیز بیگانه است

ذهن آرام می میرد

صدا پیش از آنکه شنیده شود خاموش می شود

شکل پیش از آنکه هست شود می میرد

و دیوارها ضخیم تر می شوند

فهم از ما دور می شود.

تمدن بشری اینگونه دردناک شکل می گیرد

کسی تنهایی دود آلود و عرق کرده ی گل سرخ را نمی فهمد

گل سرخ جوابی به بازجو پس نمی دهد

چیزی بر برگهایش ثبت نشده

نه مال کارگر است و نه مال کارفرما

فقط گلی ست در کارخانه

آنجا که پر است از دود و گازهای کشنده

هوای موهن جریانهای مرگ.

جانوران را ترس، گرسنگی

و جنون انسان ها شکار می کنند.

زمین به فساد کویر چشم می دوزد

و برای زندگی

به هر چه نابود کند چنگ می اندازد

شهر گویی کشتی رها شده در طوفان است.

وای از جنون

کاکل سنگین گل های عادت

دور از چشم می ریزد.

غلتان در گویی که می تازد

رو در روی حوادث

تنها سکون روشن استمرار به چشم می آید.

آن سوی

خانه هست و خیابان و دیوار و دریا و توفان و انسان

آن سوی هست و

این سوی تنها عدم به دست می آید.

اشعار انقلابیون گمنام می 68 فرانسه _ 2

2011-10-26T04:48:00.000+07:00

بوی تند گاز اشک آور می دهد

گلی افتاده بر پیاده رو

کرم شب تاب، در این تاریکی شب نما

در خواب زمستان یاش از یاد رفته.

قدرت در دست سطلهای زباله است

یادگار حادثه، در آتش سوخته.

چیدمان اینجا

درخت است و سنگفرش و ماشین

تصادف با ماه می، له شدن، آتش گرفتن

زخم بستن

به آبپاشی ماشینهای آتش نشانی تازه شدن

روز، آتش، رنگ،

اسید، سرکه، زباله، خون،

دود و خاکستر در گذرگاه ها

مترسک های ماسک دار خاکستر می شوند.

اشعار انقلابیون بی نشان می 68 فرانسه _1

2011-10-26T04:40:00.001+07:00

سلاحی ندارم، جز این قانونی که نمی خواهم به آن تن دهم،

که فراموش کرده خیابان خانه ی من است

سلاحی ندارم، جز زندگی ام که در هم کوفته شد

و مالامال از چهره ی قربانیان است

سلاحی ندارم جز چشمهای اشکبارم،

در شبهای سرد ماه می،

زیر فشار قوانین.

بین دیوارها سرگشته ام و دور خود می گردم،

شعارهای کهنه می گویند: زمین حق شماست

صدا لهیده ام می کند

حنجره ام به درد آغشته اما آتشبار است

زاده ی این تیرگی ام

از نهایت قلبم

آزادی را به فریاد می خوانم.

تلویزیون

2011-10-02T00:36:00.001+07:00

به تمام انقلابیون

در تمام دیکتاتوری ها

وقتی که شک می کنید

به خودتان

به عقایدتان

به راهی که رفته اید

به راهی که می روید؛

تلویزیونهای مارک جهانی خود را روشن کنید

و نیم ساعت کانالهای دولتی کشور خودتان را تماشا کنید.

7 خرداد 1390

ساعت 20:22

زندان مرکزی اراک

رازِ خون

2011-09-24T00:06:00.000+07:00

"دلم می خواست مسلسل پشت شیشه مال من بود."

این را گفت

و صورت اش افتاد روی خون خود اش

کفِ آسفالت خیابان

گریه می کرد

پاهایش را به زمین می کوبید

نه کامیون

نه تانک

نه هواپیما

نه لاک پشت

نه آهو

نه اسب

نه شطرنج و منچ و تخته

نه توپ های رنگارنگ پشت ویترین مغازه

نه حتی همه ی آرزوهایش که بر پشت وانتی کرایه ای

_ به هجله ی کودکی دارا می رفت.

هیچ چیز را نمی خواست.

نه مادر-اش را

نه برگشتن به خانه را

نه بوی سحرانگیزترین زنان زیبای شمال شهر را

نه کفشی برای پای برهنه-اش

نه خوراکی برای شکم گرسنه-اش

نه بستری برای تن بی خواب-اش

هیچ چیز را نمی خواست.

فقط در خود -اش فریاد می کشید:

_ ای کاش مسلسل پشت شیشه مال من بود.

_ای کاش مسلسل، در دست من بود.

چه کسی می داند

پاپتی کودکی که هر روز از پس شمارش سکه های پول خرد کاسبی-اش

از پشت فاصله ی رویاگونه ی یک ویترین

چشم به تنها دل خوشی زندگی سخت کودکانه -اش می ماساند

از بر باد رفتن تنها لبخند کوچک دنیایش به مشتی اسکناس

چه حالی دارد؟

چه کسی می داند

کودکی که صورت اش را در گرداب خون خود اش فرو می کنند

و راه نفس کشیدن-اش با خونِ خود-اش گرفته اند

مسلسل را برای چه می خواهد؟

***

من فکر می کنم به "خون"

خونِ ظلم

خونِ ستم

خونی که کودکی را پرواز می دهد

بدون بالِ شعر

بدون بالِ فلسفه

بدون بالِ رفیق

بالِ زندان

بالِ ممنوعه

با شاه بالِ زندگی

به قله ی بلندترین حقیقت ها

واقعیت

من فکر می کنم به "خون"

که پرواز می دهد زندگی را

به رازِ مسلسل

رازِ اراده

رازِ قهر

رازِ درکِ رمزِ تنها نبرد تاریخ

"مظلومِ جور کش از ظالم ستمگر پست تر است."

***

کاش به دست-ات مسلسلی بود

کاش به دستِ من مسلسلی بود

به دست "من" و "تو"

به دست "ما"

_ دروزخیان این زمین _

ما که کار می کنیم

برای آنها که نان-اش را می خورند

و می نوشند

خون "من" و "تو"

خون "ما" را

ما که می کاریم، اما گرسنه ایم

ما که می سازیم، اما بی بهره ایم

ما که رنج می کشیم، تا رنجمان دهند

ما که می سازیم قل و زنجیر ها را

که اسیرمان کنند

شلاق را

که حدِمان زنند

سر نیزه ها را

که زبان امام را ببرند

تفنگ ها را

که تیر بارانمان کنند

ما که سنگهای کاخ آنان و زندانهای خویش را خود می تراشیم با ناخن خویش

و سنگ قبرهامان را خود به دوش می کشیم

مسلسلی را که خود ساخته ایم به دستمان دهید

می خواهیم دنیایی را که خود ساخته ایم ویران کنیم

_از نو بسازیم.

2 خرداد 1390

زندان مرکزی اراک

اوضاعم را بررسی می کنم

2011-09-22T17:08:00.001+07:00

...
از روزی که به دنیا آمده ام تا به امروز
اوضاعم را بررسی می کنم
و وقتی نا امید می شوم به یاد می آورم
که بعد از مرگ زندگی هست
و من مشکلی ندارم
اما سوال می کنم خدایا:
آیا قبل از مرگ هم، زندگی هست.

مرید البرغوثی
شاعر آواره فلسطینی
متولد 1944

استثناء

2011-09-22T17:02:00.002+07:00

همگی می رسند
رودخانه و قطار
صداها و کشتی ها
نور و نامه ها
تلگراف تسلیت
کارت دعوت به شام
پیک سفارت
سفینه ی فضا
همگی می رسند
اما پای من به وطن...

_ مرید البرغوثی
شاعر آواره فلسطینی
متولد 1944

همگی می روید

2011-08-14T03:17:00.002+07:00

همگی می روید
یک و یک و با هم
زن و مرد
دوست و دشمن
هم قدم و هم نظر

آن ها که کاری کرده اند
و آن ها که هرگز کاری نکرده اند
همگی می روند.

حتی شما...
آری
... همگی می روید

واژه هتان یک به یک از زبان مادریتان تهی می شود
عاقبت واژه های زبان مادری_ ام هم در دهان شما
برایم غریبه می شود.

همگی می روید
آنانی که در زادگاه خود حلقومشان را تار عنکبوت گرفته بود
صدایشان در غربت بلند می شود
بلند تر می شود

و آنانی که در زادگاه خود حنجره های آتشین داشتند
صدایشان در غربت خاموش می شود.

همگی می روید
و به دنبال شرف داشته و نداشته تان
شرف داشته و نداشته ی ما را به لجن می کشید

همگی می روید
"ما"...
می مانیم
و این ما هر روز کوچک و کوچک تر می شود
این "ما" تا "من"، کوچک می شود

همگی می روید
و جز درد بی دردی که استخوان هایتان را یک به یک خرد می کند
مشکل دیگری ندارید
ما می مانیم
و همگی مشکل داریم
_ همه ی مشکلات را با هم داریم
مشکلاتی که هر یک، یک درد اند
و این درد ها تنها دلیل زنده بودنمان
...

همگی می روید
و وقتی می روید می توانید حرف بزنید
ما می مانیم
و هر روز کمتر و کمتر حرف می زنیم
تا عاقبت چون نمی توانیم حرف بزنیم
در خفقان خفه می شویم
...
شما که رفته اید هنوز می ترسید
ما که مانده ایم همیشه می ترسیم

همگی می روید
و از وقتی "همه" میروند
دیگر نه از روئیدن دم هاتان باکی دارم
نه از ریختن ستاره های چشمانتان افسوسی

همگی می روید
از نگرانی اقامت و پذیرش و پاسپورت شب ها کابوس می بینید
و من
از این که در هر محکمه ای به جای کارت شناسایی سیبیل هایم را چک می کنند
همیشه می خندم.

همگی می روید
و قانون این است که رفته ها را باید همچون مردگان فراموش کرد
پیرمرد هر بار می گوید:
"چه بهتر که رفتند
اکنون یک رنگ تریم
اکنون محکم تریم"
اما حماقت من این است
که هنوز به رفتن بعضی از شما
-فکر می کنم.

تبعیدیان خود خواسته

2011-08-06T23:07:00.002+07:00

علی آقا

برای لاس زدن با زنها فمنیست بود

در روابط خصوصی اش یک مرد سالار.

علی آقا

در مصاحبه هایش علیه کمونیست ها مسلمان بود

در جمع دوستانش یک ملحد.

علی آقا

در همه ی انتخابات ها اصلاح طلب بود

انتخابات که تمام می شد یک بر انداز.

علی آقا در وطن که بود از سیاست دوری می کرد

_ فعال حقوق بشر بود

از وطن که رفت نماینده سیاسی تمام زندانیان سیاسی شد.

علی آقا مثل خیلی های دیگر

وقتی که در ایران بود به خیابان اعتقادی نداشت

چون می ترسید

وقتی برای درس خواندن از ایران رفت همه را به خیابان دعوت می کرد

چون می ارزید.

این نوشته عنوان ندارد

2011-07-06T01:38:00.002+07:00

ساعت سه صبح است

خوابم نمی برد

به همه چیز و همه کس فکر کرده ام حتی تو

و می دانم که خوابی

و قبل از بسته شدن چشمهایت

به همه چیز و همه کس فکر کرده ای جز من

این در روزهاست که بر این پاشنه می چرخد

من به تو زنگ می زنم

صدایم را که می شنوی زمین زیر پایت خالی می شود

_مثل وقتی که چهارپایه زیر پای اعدامی را می زندد

و اعدامی

نه زنده است، نه مرده

نه در زمین است، نه در آسمان

و با یک تکه طناب

از هیچ چیز به همه چیز وصل است _

من به تو زنگ می زنم

صدایم را که می شنوی

معصومیت کودکانه ی یک یادآوری در تو جرقه می زند

و می گویی: بگو، بگو، بگو

من حرف می زنم

حرفهایی را که نباید بزنم، می زنم

تو سکوت ات سنگین می شود

سنگین و سنگین تر می شود

عاقبت من هم زیر سنگینی سکوت تو خفه می شوم

خاموش می شوم

نفس عمیقی می کشی و می گویی:

می فهمم

من،

می خندم

میان من و تو

تنها برگی کاغذ و حلقه ای دیوار فاصله است

و این دیوار های سرد و بلند

هرگز اجازه نمی دهند که بدانی

هرگز اجازه نمی دهند که بفهمی

***

تو نمی دانی وقتی هستی یک زندانی

آخرین نخ سیگارِ پاکتی چروکیده

در جیب کهنه کتی ست آویزان بر شانه های تکیده ی یک نیمه جان، در زمستانی سخت

آتش بخشش بی چیز ترین زندانی

در زیر همه ی هستی اش

با هستی تو

چه ها که نمی کند

تو نمی دانی صدای سایشِ پُر تشویشِ پاپوشِ پاره پاره ی یک افیون زده ی در بسترِ پاکی

بر سنگهای صیقل خورده از زنجیزِ راهی که تنها به مقصدِ خطر می رود

_ برای نجاتِ تو _

با جانِ به جنون رسیده ات

چه ها که نمی کند.

تو نمی دانی بالهای گشوده ی عقاب

وقتی سیم های خاردار را مثل آب می بُرد

با روئیای آزادی یک زندانی

چه ها که نمی کند.

تو نمی دانی گردش بی اعتنای یک جفت اوج گرفته

بر مدار یکسان یک صعودِ بی اعتنا

یک صعودِ بی هدف

با زندانی عاشق و عشق یک روزه اش

چه ها که نمی کند.

تو نمی دانی اینجا صلابت چشمها را

و خشکی نگاه هایی که پلک زدن شکست آنهاست

تو نمی دانی لالایی هر شبِ زمینی سر برای صورت بی بالش

وقتی آخرین صبح آزادی سر از سینه ی لخت و سوزانِ معشوقی نیمه مست برگرفته باشی

چه شکنجه ایست.

تو نمی دانی راز میله و دیوار را

نه زندان را

نه زندانی را

و چه سخت است برای آنکه در نان اش شریک شرورانِ نیم قربانی نیست

فهمیدن معنای جنگیدن بر سر لبه ی ِ زمختِ نان پیچیده بر سفره ای هفت گره را

تو نمی دانی اما من

درد و امید را زندگی می کنم

و می دانم وقتی گنجشکی بازیگوش

نشسته بر سیم های خاردار یخ زده

فضله اش را بی قید و رحیمانه

بر شانه های یک زندانی خسته می اندازد

رویای زندگی

از دنیای کوچک و عمیق یک زندانی

تا چه کهکشانهایی که پرواز نمی کند...

پائیز 89

زندان مرکزی اراک

آزادی

2011-07-05T00:09:00.002+07:00

از زمین و زمان برف می بارد

حصار های زنگ زده ی دیوار ها زیر حجابی از برف با آسمان و زمین یکی شده اند.
و من می دانم که دیوانه شده ام

همه ی سیم های خار دار گل کرده اند
و من می دانم که دیوانه شده ام
شرق و غرب
شمال و جنوب
آسمان و زمین
در و دیوار و پنجره و میله و برج و موهای من و زندان بانم
سفید شده ایم
و صدای سلام ِ پر طمطراق ِ زمین به تک تکِ گام هایم
منِ دیوانه را
دیوانه تر می کند

در دالانی میان ِ دو ابدیت
در راهی سر پوشیده از ابدیت و ابدیت
درختان ِ آهنین ِ شاخه در هم تنیده
با تاج ِ شاهانه ی سفیدشان
با شاخ و برگ سفیدشان
با تنه های دیوار وارِ سفیدشان
در من
که میانِ ابدیت ِ دو ابدیت ایستاده ام
فریاد می کنند:
تو دیوانه شده ای
تو دیوانه تر شده ای
و من می دانم
کسی هست که از من ِ دیوانه
دیوانه تر شده است.

سیم های خار دار گل داده اند حسن بابا!
و گرده های سپید ِ گل هاشان
آسمان و زمین را پوشانده است
به تو قول داده بودند وقتی سیم های خار دار شکوفه دادند
آزادت کنند
و حالا شکوفه که هیچ
خار های فولادی گلستان شده اند
و میله ها و حصار ها ریشه کرده اند
اما اسارت ِ تو را
سال هاست که پایانی نیست.

وقتی که در بسترِ پاکی خوابیده بودی
تنها هزیانت این بود:
"آزادی،
         آزادی،
                 آزادی"

و من بغض می کردم
و به یاد چیز هایی می افتادم
که نباید می افتادم...

هنوز که هنوز است
عشق است
کام کام ِ سیگار هایی که در حظورِ تو آتش می زنم
و زهر می شود
یک یک ِ عشق هایم
با هر ته سیگارِ تو
که می اندازی می گویی:

"آی ...
          آزادی
                   آزادی"

و من بغض می کنم
و به یاد ِ چیز هایی می افتم
که نباید بیافتم...

سیم های خار دار گل داده اند حسن بابا!
وقتی به تو گفتم:
"بابا! سیم های خار دار!!!"
تو لبخند زدی و گفتی:
"آه...
       آزادی،
               آزادی"
سرت را پایین انداختی
و من در خلاءِ دیوارِ معلق ِ برف ها و دیوارِ مرده ی زندان
زیرِ سنگینی لبخند ِ تو خفه شدم
و مثل وقتی که دختری نیم هم خون و نیم معشوق را چنان به سینه فشردم
-که خودم را
که تمام ناشناخته هایم را-
نفس ِ وحشی ِ هراسان از اسارتم
با مشت به جان ِ گنبد ِ سینه ام افتاد
می خواستم بگویم:
"آه..."
اما تو باز هم گفتی:
"آزادی"
و بغض و خفقان ِ مرا با هم شکستی.

دکمه های لباسم را باز کردم
با سینه ام لبان ِ سرما را بلعیدم
دستان ِ برهنه ام را در برف فرو کردم
مشت کردم و قالب ِ برفی مشت های گره کرده ام را بر حریق ِ حصارها وشکوفه ها کوبیدم
گل های آن گلستان را تک تک شکستم تا انتقامت را بگیرم
و من که هرگز گریه ِ تو را ندیده ام
برای تو گریستم
برای تو که حتا وقتی پسر ِ زابلی را آزاد کردند
چشم هایت روی شانه های ِ آزادی دل دل کردند
اما گریه، نه!
و فقط صدایت
که به اندازه ی سیزده سال و هفت ماه حبس ِدر تبعید سنگین بود
غرید:
"تو آزادی پسر،
                   آزادی!"

سیم های خار دار گل کرده اند حسن بابا!
و تو هنوز بی ملاقات
بی مرخصی
بی تاریخ ِ آزادی
حبس می کشی
وهر بار که در قماری سنگین
آس ِرقیبت را می بُری
برگه و صدایت را با هم بر زمین می کوبی و می گویی:
                                                                      "آزادی"
و "شین ِ" چسبنده و "یا"ی ِ چسبنده تر از "شین" ات
مرا به یاد ِچیز هایی می اندازد
که نباید بیاندازد...

سیم های خاردار گل داده اند حسن بابا!
و "نه" گفتن هنوز
برای لوتی زندان عار است
از انگشتر و ساعت
تا پیراهن و شلوار
همه را به هر نگاه ِخواهانی می بخشی
و من هر بار که دستان و تنت را برهنه می بینم
جنون می گیرم
و زیر لب زمزمه میکنم:
"تُف به تو آزادی،
تُف به تو آزادی"

سیم های خاردار دوباره گل کرده اند حسن بابا!
و دیوار ها چنان در پناه ِ مه پنهان شده اند
که جز شبحی دور از عظمت ِ کهنه دژ عذاب
خلاءِ چشم ها را چیزی نمی شکند
جز تنی نیمه برهنه میان برف
که با دانه های سپیدِ زمان
سنگسار می شود
جز مردی برهنه
روییده بر زمین ِ یخ زده
که با چکیدن هر سنگی از آسمان
دیوانه می شود
با هر نجوای "آزادی" ِ تو
دیوانه تر می شود.

***

زمستان 89
زندان مرکزی اراک

زمزمه های عاشقانه ی شبهای جنون

2010-12-11T17:00:00.000+07:00

قسم به زیبایی ابروانت

که خنده های جاودان تو

روزی

به جای عرضه شدن بر جوانانی جنگجو

بر مردانی عاشق جاری خواهد شد

و زنان کوچه و بازار

بی هیچ پرسش و منتی

گریه های شبانه ات را همراهی خواهند کرد.

***

قسم به صورت بی آرایشت

که روزی لبانت را

به جای حجابی از نور شمع های گریان

در میدان شهر

در مقصد آبشاری از نور وحشی خورشید خواهم بوسید.

***

سوگند می خورم به تو ای بی همتا

که با چشمان خود خواهی دید

قبرهای سیمانی بی نام و نشان ما را

با سنگهای گران قیمت سیاه فرش خواهند کرد

و با رنگ سرخ بر سیاهی سنگها خواهند نوشت:

شهید

و به جای خار و علفهای هرز

در کنار گورهای ما شقایقهای وحشی خواهند رویاند

***

قسم به کام کام سیگارهای پی در پی تو

روزی حقیقت را زنده از سر دار پائین خواهیم کشید

آزادی را از کنج سلولهای انفرادی می رهانیم

و برابری را به مساوات بین خود تقسیم خواهیم کرد

***

قسم به بی قراری اندامت ای تنهاترین تنهای زمین

که دیگر گلوله های سر گردان،

گلوی هیچ عابر بی خبری را نخواهد شکافت

و ارابه ی نظم و قدرت تن زنده ی مردمان را

زنده زنده زیر نخواهد گرفت

مادران عزادار لباس سیاه از تن به در می کنند

و دیگر پزشک هیچ زندانی از عذاب وجدان خودکشی نخواهد کرد

***

بی شک خون خواهد داشت

خون از پی خون

اما سوگند به تو ای وحشی از پا در آمده

که اینبار همه چیز زودتر از آنچه که همه می پندارند تمام خواهد شد

که اینبار فریفتنمان دشوار تر خواهد بود

که اینبار دشمنی از دشمنان ما به دست خویش از پا در آمده است.

***

قسم به موی بلند اجباریت

در روزهای آینده بعداز ظهری هست

که در آن غم نان و کرایه خانه

در بوی گلوله و خون و آزادی گم می شود

و تمام تعصب مردانه ی من

با حجابی که باد آنرا با خود خواهد برد درمان خواهد شد

***

قسم به لباس سرخِ اولین دیدار

که بعد از ظهری خواهد رسید

که در آن هر سه مست و مغرور

بی ترس آنکه از آسمان به جای باران بر سر ما گاز اشک آور ببارد

بی ترس از تسبیح و انگشتر و شکمهای فربه

بی ترس از ونهای بدون پلاک

بی ترس از حکمهای بازداشت بدون اسم

پیانوی سنگی خیابانهای تهران را به صدا در خواهیم آورد

و پایکوبان تنها عصر آزاد زندگیمان را جشن خواهیم گرفت.

***

سوگند به مهربانی تو

که بعد از ظهری خواهد رسید

که در آن انقلاب ما شاید که نمیرد

که در آن انقلاب ما شاید که دزدیده نشود.

حکمتِ شادان

2010-10-11T06:04:00.000+07:00

دیکتاتور؛
من به تو می خندم وقتی که دروغ می گویی
و قهقهه می زنم بر حقارت ات
وقتی که می بینم حتی اگر بخواهی،نمی توانی راست بگویی
دروغهایت را باور نکن
آینده از آن تو نیست
                چرا که جهان در دستان ماست

ما که سخره می گیریم وحشت دیوارها را
و بر سیم های خاردار، امید را گره می زنیم
و می خندیم بر شکنجه ها
و حواله می کنیم آلتهایمان را
به هستی و زمان ِ تو
و پیک می زنیم ومی نوشیم
به سلامتی شجاعانِ در بند
و به سلامتی مرگ
که تنها مساوات این جهان است
_ و بی شک تو را هم خواهد ربود. _

ما که هم آغوش می شویم با دل دادگانمان
                                       دور از چشمِ گزمه های تو
و گرمای تنهامان ذوب می کند یخبندان حکومت-ات را
و با قلم و کاغذ
_ بی مجوز و بی اوراق شناسایی _
پرواز می کنیم به حریم تمام ممنوعه ها
و قانون را
           _ که مادر توست _
                            آبستن می کنیم به هراس
و بر جگر-ات فرو می کنیم سوزن اضطراب را پیاپی
که نسلی از ما مرگ را نیز به سخره می گیرند
مرگی که برای تو پایان است
و برای ما تنها لحظه ای از زندگی

کلماتِ بی مخاطب ... حادثه

2010-09-13T20:54:00.000+07:00

نگاهِ ... تو

که با هر آه ی، ابری ست

در چشمان شکسته ام زمزمه می کند:

ارغوانی زیباست

موهای پریشان تر از رویا هایم

در چشمان شکسته ام زمزمه می کند:

سیاه زیباست

دستهایت رنگ پریده تر از عسل

شب از مشکی موهایت زیباتر

لبانت پر رنگ تر از گل سرخ

موهایت از پیچش نیلوفر، بی تاب تر

بی رنگ می شوم

محو تر از هر شکلِ بی شکل

مثل عطر توتوتن

لابه لای موهایت خیس می شوم

در ریه هایت غرق می شوم

بدرود رفیق

بدرود...

به شرق و غرب

به شمال و جنوب

به آسمان و زمین

انعکاس من از گرگ گرسنه وحشی تر

روی پنجه هایم می رقصم

_ برای زندگی

به هر کجا که غمی هست

که ردِ خونِ اشکهای سلاخی شده ات...

هست

پیرمرد نمی داند

کلیدِ دستهای تو

قفلِ زندان غمهای فراموش شده را

باز می کند

گنجی در شب یافتم...

2010-08-20T06:51:00.002+07:00

هر بار همین علامت سوال

که در دهنم افتاد

از رود بالا کشید

بالا کشید

آن قدر که نفس نکشم.

***

بگو چه بودند

جز حباب های خالی

کلماتم

که در تلاطم قلاب ها ترکیدند.

***

قلاب ماهیگیر

همیشه پاسخ خوبی ست

برای پرسش ممنوع ماهی ها

***

یا تور های مشبک

که عروست می کنند

برای سفره ی اهالی خوشبخت

***

درست وقتی که فکر می کنی خوشبختی

به تور می افتی

فرقی نمی کند

برای کرم های فریبنده

اسیر دهن گس مرداب باشی

یا تن پرتلاطم رود

***

وقتی که حجم خالی دهنت

پر می شود

از سوال های هزار گزینه ای

که وصلند

به دستان ماهیگیر

***

همیشه مصلحتی هست

تا نفس نکشی

و تور

بهانه ی خوبی ست

تا عروس شوی

برای حجله های مسموم شهر

***

یا عروسک

پشت ویترین مغازه های شلوغ.

ته آب بمان

ته آب

امنیت جلبک های صلح طلب

و زیبایی تهوع آور صدف های ترد دریایی ست

و سکوت

آرامش کاذب مرداب وار ثانیه هاست.

***

ته آب بمان

که عصیان

گناه مشترک موج ها و ماهی هاست.

*******************************************************

پی نوشت: این شعر تقدیم شده است به منِ عزیز و چشمان عاصی ام!

زندگی

2010-08-20T06:25:00.003+07:00

تو نمی دانی که گاه، حادثه

چگونه از انسان

سیاهچاله ای می سازد

برای مکیدنِ درد